28.01.2024 © Novelius Edebiyat
Yazar: Erdinç GÜLTEKİN
Öykü: Zafer
“Oğlum yesene önündekini, bırak inadı.”
“Yiyemem. O benim arkadaşımdı. İnsan arkadaşını yiyebilir mi?”
Anneden sonra Zafer’e akıl verme sırası babadaydı. “Ulan gerizekalı, bugüne kadar hiç mi et yemedin? Koyun üç gün bahçede bağlı kaldı diye arkadaş mı oldunuz?”
Abisi kahkahayı bastı Zafer’in. Baba, abiyi uyardı, daha bir sert: “Kes ulan sıpa, sofradasın!”
“Kurban eti fakirler için değil mi? Siz niye kestiğiniz eti yiyorsunuz?”
Anne: “Herkese dağıttık, bi lokmada biz yemeyelim mi? Hem biz çok mu zenginiz?” Zafer sinirlendi: “Durumunuz iyi değilse niye kestiniz zavallıyı?” Bu kez baba daha bir hiddetlendi: “Ula gavat, ye şu nimeti yoksa siktir git!” Zaferin boğazı yeniden düğümlendi, “Siz herşeyi kesmek istiyorsunuz. Geçen sene de çükümü kestiniz.” Abisi tekrar kahkahalandı. Baba da güldü, ana da. “Oğlum ucundan azıcık alınıyor işte. Şeriat böyle uygun görmüş.”
Zafer: “Ama Teoman abim dedi ki, bu adet bize yahudilerden geçmiş, peygamber efendimiz de, halifeler de sünnet olmamış.” Babanın yüzü karardı. “Senin o Teoman abin bok yemiş, o yüce insanlar doğuştan sünnetliydi.”
“Ne biliyorsun ki baba, gördün mü?”
“Neyi gördüm mü?”
Zafer korktu, ezildi. Baba elindeki kaşığı fırlattı. Zafer kaçtı. “Bana bak karı, bu oğlan küfre sapmış, bi daha o Teoman denen pezevenge gitmeyecek.” Ana: “Bağırmasana be adam. Çocuğa bedava matematik dersi veriyor Teoman. Dersleri düzeldi çocuğun.”
“Düzelmesin,” diye kükredi baba. “Küfre saptıktan sonra… Baksana bacak kadar boyuyla nelere dil uzatıyor şerefsiz. Üç-beş sene sonra gomunüst olursa görürsün. Bu yaşta küfre sapan gavattan ne fayda görür bu devlet…”
Zafer yatağında ağlıyor. Onu kestiler, şimdi de yiyorlar. Başını okşamıştı kaç kere. Ne güzel çiğniyordu otları. Melemesi ne güzeldi zavallının. Bir insandan daha güzel bakıyordu gözleri. Arkadaşımdı o benim.
“Tamam mı kadın, gitmeyecek o eve yoksa senin de ağzına sıçarım.”
S O N
Kasım 2009 Erdinç Gültekin
Kare Görsel: Leo Gestel, Portrait of Piet Boendermaker, 1917
28.01.2024 © Novelius Edebiyat
İleride detaylı bir şekilde inceleneceğine inandığım Erdinç Gültekin külliyatının oluşmasına büyük katkı koyan noveliusedebiyat.com’a teşekkür ederim. Erdinç Gültekin’in kendine has öyküleri bir solukta bitmesine rağmen uzun bir süre etkisinde kalıyor insan. İmkanınız varsa kendisiyle uzun bir nehir söyleşi yapıp bu platformda yayınlamanızı rica ediyorum. Böylece, okurları olarak bizler de kendisini daha yakından tanıma fırsatı buluruz.
Tekrar teşekkürler.
Kolay gelsin…