14.02.2024 © Novelius Edebiyat

Yazar: Erdinç GÜLTEKİN

Öykü: Taşra Özlemi

Pizza ve lahmacun taşıyan motorlardan, kaldırımlara yatmış arabalardan, camları aynalı ruhsuz yapılardan, minaresi beş-on yerden megafonlu, altı kuyumcu dükkânı camilerden, sürekli birbirine küfür eden şoförlerden, hep bir yerlere yetişmeye çalışan ve hep birbirlerine kuşkuyla bakan insanlardan, yıldızsız göklerden, ağaçsız sokaklardan, kazıkçı kafelerden, restoranlardan, sonu gelmeyen ve gelmeyecek olan inşaatlardan tiksiniyordu. Otuz beşindeydi. Evlenememişti. İşsizdi. Anne babası ile yaşıyordu.

Evdekilere sinirlendi mi, insan elinin değmediği düzlüklere atmak istiyordu kendini. Terk etmesi çabuk ilçeler olur ya, on dakika sürmez kendini yola atarsın; işte öyle bir kaza da yaşamak istiyordu. 

Bir de atı olsaydı. Şöyle tırıs giderken şarabını yuvarlasaydı şimdi. Biraz ot kokusu, biraz akşam güneşi, ne görkemli olurdu…

Oysa, evdekilere sinirlenmiş, o sinirle kendini sokağa atmış, üç bira yuvarlamış, sıkışmış, ihtiyacını giderecek bir kuytuluk arıyordu üç-beş dakikadır. Sonunda bir ağaçlığa girdi, yüzüne gözüne dallar çarptı. İşini bitirip ardını dönmüş, fermuarını çekiyordu, onu gördü. Onun elini tutan adam, höst ulan aile var diyerek diklendi, geleneklerin verdiği yetkiyle. Bizimki: İyi akşamlar Nuran, dedi biraz utangaç. Nasılsın? Yüzü gölgelenen Nuran, özgüvensiz, elini tuttuğu adamda kuşku uyandırabilecek bir sesle: Teşekkürler, sen nasılsın diye mırıldandı. Kokuyu hemen almıştı bizimki. Ne çok çekmişti bu kızdan. Çok kötülüğünü görmüştü. Demek bu lavukla evlenmişti. Ne sevimsiz ne kaba bir adamdı bu. Utangaç utangaç baktı Nuran’a. Fermuarını yeniden elden geçirdi. Gülümsedi. Gözlerini kırpıştırarak, kırık bir sesle: İyi akşamlar Nuran, dedi yeniden ve uzaklaştı.
Adamı kuşkulandırdığı, Nuran’ı zora soktuğu için mutluydu. Taşrada olsam bunu yaşayamazdım, şehir hayatı güzel yahu diye düşündü. Buna içilirdi doğrusu.

 Erdinç Gültekin

Kare Görsel: Mark Chagall, The Three Candles, 1939

14.02.2024 © Novelius Edebiyat