Günlerden Öykü: Yan Bar

29.12.2024 © Novelius Edebiyat

Günlerden Öykü | Bölüm 18:  Yan Bar

Yan bardaki kadın… Çok değil sekiz ay önce kadındı. Ekmek Kur’an kamyon çarpsın kadındı. Gerçi erkek gibiydi ama kadındı. Bir lokma da olsa memeleri vardı. Sarı saçları bu kadar kısa değildi, kahverengi de değildi. Güzel bir kızı sürükler gibi yürüttüğünü görmüştüm ilgisiz bir yerde ve kendimi kınamıştım kadınsızlığımdan dolayı. Hava karanlık ve soğuktu. Acaba nereye götürüyor kızı diye de sormuştum çöpün üzerinden bana kaşlarını çatarak bakan kediye bakarak.
Sonra ben işsiz düştüm. Kovuldum. Ne tazminat ne işsizlik maaşı.. Evden çıkamaz duruma geldim. Mekânların, barların, kafelerin önünden bile geçemedim aylarca.

Kadındı o sekiz ay önce. En azından bıyıkları yoktu o vakitler… Oysa bu gece, gözle sayılabilecek kadar da olsa bıyıkları vardı.
Biri geldi. Bıyıkları yoktu, toydu. Gelişi hayırsızdı. İlk ben sezdim yanda kötü şeyler olacağını. Çocuk küfür etti. İki kere sıktı tavana. Bildik kadın bağırışları. Herkes bir yana yattı. Bir zamanlar ablası olan abisine doğrulttu namluyu. Bunu da hastane yolunda öğrendim.
Sıktı. Sıktı. Sıktı. Ama namlu ateş almadı. İşte o ara birisi atladı gencin başına. Yerde boğuşmaya başladılar. Kardeşine sıkmaya kalktığında tutukluk eden silah patlayıverdi. Aynı anda kaval kemiğimde bir yanma duydum.
On yedi gün önce bir fabrikada çapakçı olarak işbaşı yaptım. Avanslar da yatınca gözlerim iki güzel görsün diye bara gelmiştim. İkinci bira masada kaldı. Beni bir arabaya tıktılar. Şehir hastanesini  aciline götürüyorlar şimdi.
Keşke bir arkadaki masaya otursaydım ya da avanslar yarın yatsaydı. Ama belki de başıma o vakit daha büyük bir bela gelirdi.

S O N

29.12.2024 © Novelius Edebiyat